Monday, February 4, 2013

အမွားျပင္ဆင္ခ်က္

     ကၽြန္ေတာ္က ခပ္ဆိုးဆိုး ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ပါ။
ေက်ာင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ထူးခၽြန္မွတ္တမ္းမရိွပါဘူး။
ယဥ္ေက်းလိမၼာ အရိပ္အေယာင္ေတြ က်န္မေနခဲ့ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ တစ္သက္ေမ့ႏိုင္မယ္ မထင္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုေတာ့ ျဖစ္ပြားခဲ့တယ္။
ရိုးသားစြာေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္အျပစ္တစ္ခုလုပ္ခဲ့တယ္။
တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းကို ၿမိဳ႔႕ကဆရာမတစ္ဦး ေျပာင္းလာတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနတာက ၿမိဳ႕အဆင့္လုိ႔ ဆိုေပမယ့္ တကယ့္ ေတာရြာသာသာပါပဲ။
ၿမို႕ေပၚကားလမ္းမႀကီးကိုေရာက္ဖို႔ လမ္းၾကမ္းၾကမ္းကို ကားစီးၿပီးသြားးရတယ္။ ၿပီးရင္ ျမစ္ကို ျဖတ္ရတယ္။ ေနာက္ထပ္ကားတစ္ခါ ထပ္စီးရျပန္တယ္။
ၿမိဳ႕ေပၚေရာက္ေတာ့ ညေနေစာင္းေနပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနတဲ့ ဒီေတာၿမိဳ႕ေလးကို ဆရာမက တာ၀န္က်ၿပီးေျပာင္းလာခဲ့တာပါ။
ဆရာမက အသက္မႀကီးေသးပါဘူး ကၽြန္ေတာ့္အစ္မအရြယ္သာ ရိွေသးတာပါ။
စာအသင္အျပေကာင္းပါတယ္။ စိတ္သေဘာထားလည္းႏူးညံ့တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ သူ႔ရဲ႕ ရိုးသာမႈက ကေလးလိုပဲ ဟန္ေဆာင္မႈကင္းတဲ့သူပါ။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကလည္း သူ႔ကိုပိုခင္ၾကတယ္။ ပိုခ်စ္ၾကတယ္။ ဆရာမ အိမ္ျပန္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကားဂိတ္ကိုလိုက္ပို႔တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ စာေမးပြဲႀကီးနီးလာခဲ့တယ္။ အခ်ိန္က တကယ့္ကို အေရႀကီးလာတယ္။ အေရးႀကီးတာေတြေလ့လာလိုက္၊ ေမ့ေနတာေတြ ျပန္ေႏြးလိုက္နဲ႔
ပ်ာယာခတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ တစ္ေန႔ေတာ့ ဆရာမက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ က်က္ခိုင္းပါတယ္။ ကဗ်ာက အရွည္ႀကီးမဟုတ္ဘူး။
ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ကၽြန္ေတာ္မက်က္ခ်င္ခဲ့ဘူ။ ဆရာမစကားကို ကၽြန္ေတာ္ နားမေထာင္ခ်င္ခဲ့ဘူ။ ကၽြန္ေတာ္မက်က္ဘူးလုိ႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္တယ္။
ဆရာမက ဒီကဗ်ာကို အလြတ္ျပန္ရြတ္ျပၿပီးမွာ ထမင္းစားျပန္ရမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္နားမေထာင္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕အတူ
သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ကလည္း ကဗ်ာကို မက်က္ဘူး။ ဆရာမက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကဗ်ာမျပန္မခ်င္းေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး ဆရာမလက္ေလွ်ာ့သြား
တယ္။ ဆရာမအခန္းထဲက ထြက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ေက်ာင္းကျပန္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီညမွာေတာ့ ထိုကဗ်ာကို ကၽြန္ေတာ္က်က္ခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ဆရာမကို ေနာက္ထပ္မေတြ႔ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ စာေမးပြဲေျဖခ်ိန္ေရာက္ေတာ့လည္း ဆရာမက အျခားေက်ာင္းမွာ တာ၀န္က်တဲ့အထြက္ မေတြ႕ရပါဘူး။
စာေမးပြဲၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီၿမိဳ႕ေလးမွ ေျပာင္းခဲ့ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘာရယ္လုိ႔မွန္းမသိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေဒါသေတြထြက္ေနမိတယ္။
ေနာင္တေတြရေနတယ္။ ဆရာမစိတ္မေကာင္းေအာင္လုပ္ခဲ့မိတယ္၊ အျပစ္က်ဴးလြန္မိတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ျမင္တယ္။ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္ သည္းမခံႏုိင္ေတာ့
ပါဘူး။ စာတစ္ေစာင္ေရးၿပီး ဆရာမဆီကို လူႀကံဳမွတဆင့္ ပို႔ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းေလးမွာ ဆရာမ ရိွေနပါေစ၊ ကၽြန္ေတာ့္စာကုိ လက္ခံရရိွပါေစလို႔
ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္းေနခဲ့ပါတယ္။ တကယ့္ကို အံ့ၾသစရာေေကာင္းလြန္းပါတယ္။ ဆရာမဆီက စာတစ္ေစာင္တင္မဟုတ္ပါဘူး ႏွစ္ေစာင္ျပန္ေရာက္လာတယ္။
သူေရးလိုက္တဲ့ ပထမစာက လိပ္စာမွားယြင္းမႈေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမေရာက္ခဲ့ဘူ။ အဲဒီစာ ဆရာမဆီကို ျပန္ေရာက္သြားခ်ိန္ဆရာမက ေနာက္ထပ္တစ္ေစာင္
ထပ္ေရးခဲ့ၿပီး စာႏွစ္ေစာင္လံုးကို လူႀကံဳနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းထည့္ေပးခဲ့တယ္။ စာထဲမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အစကတည္းက ခြင့္လႊတ္ၿပီးသာဆိုတဲ့ေၾကာင္းေျပာျပထားတယ္။
ဆရာမရဲ႕ ၀မ္းသာမႈကိုလည္း စာထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ခံစားမိခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ကိုေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အလိုမက်မႈေတြ
လည္း ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့တယ္ေလ။ ေျပာရရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ အေရးပါတဲ့ ပုဂၢိဳလ္စားရင္းထဲမွာ ဆရာမလည္း အပါအ၀င္ျဖစ္ခဲ့ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္လိုေတာ့
လိုက္မလုပ္ဖို႔ အႀကံျပဳပါရေစ။ ဒါဟာ အႏၱရာယ္မ်ားလြန္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သင့္ဘ၀မွာ ဘယ္လိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကို ေတာင္းပန္ဖို႔လိုေနပါသလဲ။ ဒါမွမဟုတ္
သူနဲ႔ ဆက္သြယ္ဖို႔လုိေနပါသလား။ ဆက္သြယ္လုိက္ပါ။ သူရဲ႕ ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ေတြ႔ရမွာပါ။

No comments:

Post a Comment