Tuesday, February 5, 2013

ေအာ္..ရန္ကုန္ရယ္


 


မေန႔က မဂၤလာဒံုေစ်းထဲေရာက္မွ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္လေလာက္က ရန္ကုန္ကို ေရာက္ခဲ့တာကို ျပန္သတိရမိတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကိုယ့္ကိုယ့္ကိုယ္ ဟုတ္လွၿပီထင္ခဲ့တာ
မဂၤလာဒံုေစ်းထဲေရာက္မွပဲ အျဖစ္မွန္ကိုသိရေတာ့တယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္လေလာက္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ကုိတစ္ေခါက္ေရာက္တယ္။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကို အေျပာမီ ရန္ကုန္ေရာက္ၿပီဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ႀကံဳေန
ျဖစ္ေနေလ့ရိွတာေလးေတြကို ေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ကိုသြားရၿပီဆိုရင္ မနက္အေစာႀကီး ဒါမွမဟုတ္ ညဘက္ကားကို စီးသြားရတာပါ။
ကားေပၚမွာလည္း အိပ္ၿပီးေတာ့လည္း မစီးတတ္၊ အိပ္ေပ်ာ္လည္း ခဏပဲဆိုေတာ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္က ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ေပါ့။ အဲဒီလို တစ္လမ္းလံုး အိပ္မေပ်ာ္
ေတာ့ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ ျပႆနာက စတာပါပဲ။ ရန္ကုန္ေရာက္လို႔ လိုင္းကားစီးၿပီဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္အိပ္ငိုက္ေနၿပီ တစ္ခါတစ္ေလ လိုင္းကားေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္တယ္။
ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေညာင္းေညာင္း အေ၀းေျပကားေပၚမွာ မအိပ္ရေတာ့ ၀ုန္း၀ုန္းဒိုင္းဒိုင္း လိုင္းကားေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္တယ္။ လိုင္းကားေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနေတာ့
မွတ္တိုင္ေရာက္လည္း မသိဘူး။ မွတ္တိုင္ေက်ာ္ပါသြားေတာ့မွ ျပန္ဆင္းရတာပဲ။ ဆင္းရမယ့္ မွတ္တိုင္က ေနာက္မွာ ငါးမွတ္တိုင္ေလာက္ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ ေနာက္ထပ္ကားျပန္စီးတယ္။
အိပ္ခ်င္စိတ္က မေျပေသးေတာ့ မွတ္တိုင္ေရာက္ၿပီအထင္နဲ႔ မွားဆင္းမိျပန္တယ္။ ဆင္းရမယ့္ မွတ္တိုင္က တစ္မွတ္တိုင္လိုေနျပန္တယ္။ လိုေနတဲ့ တစ္မွတ္တိုင္ကို အိပ္ခ်င္စိတ္ေျပ
သြားေအာင္ လမ္းပဲေလွ်ာက္လိုက္တယ္။ အဲဒါေတြက ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္မွာ ျဖစ္ေလ့ရိွတာေတြေပါ့ဗ်ာ။
အဲဒီတစ္ေခါက္တုန္းက ကိစၥေတြကလည္း ဟိုေျပးဒီလႊားနဲ႔ အဆင္မေျပတစ္၀က္ ေျပတစ္၀က္ပါဘဲ။ အဲဒီတုန္းက အမ်ိဳးသမီး သီးသန္႔ဆိုတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
ႀကံဳခဲ့ရတာေလးကို ရင္ဖြင့္ခ်င္ပါေသးတယ္။ တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္ ၿမိဳ႕ထဲကို အေရးတႀကီးသြားစရာရိွလို႔ ကားဂိတ္ေရာက္ၿပီးမွာ အခ်ိန္က အမ်ားႀကီးလိုေသးတယ္။
ဒါနဲ႔ အင္တာနက္ဆိုင္ တစ္ဆုိင္ကို၀င္ၿပီး ထိုင္ေနလိုက္တယ္။ ဆိုင္ထဲမွာ ထိုင္ေနရင္း ကၽြန္ေတာ္ ၿမိဳ႕ထဲသြားရမယ့္ အေၾကာင္းကို ေမ့သြားတယ္။ သတိရလို႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့
အခ်ိန္က အရမ္းနီးကပ္ေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကပ်ာကယာ ကားဂိတ္ေျပးတာေပါ့။ အဓိပတိ ကားတစ္စီးလာဆုိက္ေတာ့ ကြက္တိပဲဆိုၿပီး ၀မ္းသာအားရတက္လိုက္တယ္။
ကားကလည္း လူေတာ္ေတာရွင္းေနတယ္။ ခံုလြတ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ တက္ထိုင္ၿပီခ်ိန္ ကားကမထြက္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လွမ္းၾကည့္ေတာ့လည္း ဘယ္သူမွ
ေနာက္ထပ္တက္လာတာမရိွဘူ။ အဲဒီခ်ိန္မွာ ကားေမာင္းသူက ယာဥ္အကူကို လွမ္းေျပာပါတယ္။ " ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္တက္ၿပီ "လို႔ေျပာတာကို ကၽြန္ေတာ္ၾကားတယ္။
ဘာကိုေျပာတာလဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိပါဘူး။ သူကေနာက္ထပ္ေျပာတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ယာဥ္အကူက ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းေခၚၿပီး "ဟာ ဟုတ္တယ္အစ္ကို ဒီကားက
အမ်ိဳးသမီးသီးသန္႔ကားပါ" ကၽြန္ေတာ္လည္း ခရီးသည္ေတြကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အကုန္လံုးက အမ်ိဳးသမီးေတြခ်ည္းျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔တယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရွက္ရွက္နဲ႔
" ခင္ဗ်ားကလည္း အစကတည္းကေျပာပါလားဗ် ကားမွ စာတန္းလည္း မကပ္ထားဘူး "လို႔ျပန္ေျပာၿပီးဆင္းေျပခဲ့တာပဲ။ ရွက္ရမ္းရမ္းၿပီးေျပာခဲ့ အဲဒီကားက စာကပ္ထားလား
မကပ္ဘူးလားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိဘူး။
ရန္ုကုန္က အျပန္ဟုတ္လွၿပီ အထင္နဲ႔ ေတာသားၿမိဳ႕တက္ျဖစ္ခဲ့ရပံုေလးက ဒီလိုပါ။ ကိစၥေတြၿပီးျပတ္ၿပီဆိုေတာ့ ျပန္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး ကားဂိတ္ကိုသြားတာေပါ့။ ကားဂိတ္မွာ
ကားထြက္ဖုိ႔ အခ်ိန္ကလိုေနေသးေတာ့ ထိုင္ေစာင့္ရင္း ကားေပၚမွာ ဖတ္ဖို႔စာအုပ္၀ယ္ခ်င္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးတဲ့ စာေရးဆရာရဲ႕အေတြးအေခၚပညာေပး
စာအုပ္ကိုေတြ႔ေတာ့ တစ္အုပ္ဘယ္ေလာက္လဲလို႔ကၽြန္ေတာ္ေမးၾကည့္ပါတယ္။ ေစ်းသည္က တစ္အုပ္ကို ၁၈၀၀ လို႔ေျပာေတာ့ နည္းနည္းလက္တြန္႔သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္
စာအုပ္မာတိကာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စိတ္၀င္စားသြားတယ္။၀ယ္ခ်င္ေပမယ့္ ေစ်းမ်ားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ေနတုန္း ေစ်းသည္က ႏွစ္အုပ္ယူပါလား ႏွစ္အုပ္ဆုိရင္
၃၀၀၀ ပဲေပး၊ တစ္အုပ္ ၁၅၀၀ ႏႈန္းနဲ႔ ယူသြားေလ" လို႔ေျပာလာတယ္။ကၽြန္ေတာ္လည္း ၀မ္းသာၿပီး ႀကိုက္တဲ့ ေနာက္တစ္အုပ္ကို ေရြးၿပီးယူလိုက္တယ္။ စာအုပ္ေတြကလည္း
တကယ္ေကာင္းပါတယ္။ ေစ်းႏႈန္းကသက္သက္ေပါ့ဗ်ာ။ ၁၈၀၀ တန္စာအုပ္ကို ၁၅၀၀ နဲ႔၀ယ္လာၿပီးကားေပၚမွာ ထုတ္ဖတ္လိုက္ ျပန္သိမ္းလိုက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္
အလုပ္ရႈပ္လို႔ပါဘဲ။ အိမ္မွာလည္း အေခါက္ေခါက္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ မေန႔က မဂၤလာဒံုေစ်းထဲေရာက္ေတာ့ စာအုပ္ေတြေတြ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္၀ယ္ခ်င္လာတယ္။ အရင္ေစ်းအတိုင္းဆိုရင္
လက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံက သိပ္မပါဘူး။ စပ္စုၾကည့္မယ္ဆိုၿပီး ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္လုပ္ၿပီး အဲဒီလိုစာအုပ္ေတြ႔တာနဲ႔မ၀ယ္လည္း ေမးၾကည့္မယ္ဆိုၿပီး ေမးလုိက္ေတာ့ ေစ်းက "၅၀၀"တဲ့ဗ်ာ။
ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ အ့ံၾသလြန္းလုိ႔ ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႕လားနားၾကားမ်ားလြဲသလားေပါ့။ ေနာက္တစ္အုပ္ေကာက္ကိုင္ၿပီးထပ္ေမးလိုက္တယ္ "အတူတူပဲ ၅၀၀ ပဲ"တဲ့။ ဒီတစ္ခါပိုၿပီး ၀မ္းသာသြားသလို
အရင္တစ္ေခါက္ ေတာသားၿမိဳ႕တက္ျဖစ္ၿပီဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ေအာ္ ထူးျခားဆန္းျပားတဲ့ရန္ကုန္ပါလား။ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ညံ့သလားေတာ့ မသိပါဘူး။ တန္ဖိုးထက္ သံုးဆပိုၿပီး
၀ယ္ခဲ့ရတာေတာ့ အမွန္ပါဗ်ာ။

No comments:

Post a Comment