Wednesday, February 13, 2013

အေတြးတစ္စ

ရန္ကုန္ၿမို႕ႀကီးက တစ္ေခါက္ေရာက္တိုင္း တစ္ခါေျပာင္းလဲေနသည္။ မိုးေမွ်ာ္ တိုက္ႀကီးမ်ားကလည္း အစီအရီ၊ လမ္းမႀကီးမ်ားကလည္းက်ယ္ျပန္႔ညီညာလာပါ၏။ တိုးတက္မႈ ခမ္းနားမႈေတြကို ေတြ႔ရ၏၊ ဒါေပမယ့္ ခမ္းနားမႈကို ရုပ္ဖ်က္ေနတဲ့ အရာေတြကို စိတ္မေကာင္းစြာေတြ႔ေနရသည္။ လမ္းေဘး၀ဲယာမွာ အမိႈက္ေတြကို ေတြ႔ေနရသည္။ အမိႈက္ပံုးေတြလည္းရိွပါ၏။ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ အမိႈက္ပံုး
တျခား အမိႈက္တျခားပဲ။ ဒီအမိႈက္ေတြက ၿမိဳ႕ႀကီးကို ေလွာင္ရယ္ေနသလိုပင္။ အမွတ္တမဲ့ မသိမသာ ပစ္ခဲ့တဲ့အမိႈက္ေတြက လမ္းဘး၀ဲယာမွာသိသိသာသာ ျပန္႔က်ဲေန၏။ ကၽြန္ေတာ္အေတြးတစ္ခု၀င္မိသည္။ ဆိုပါေတာ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕မွာ လူတစ္သိန္းရိွသည္။ ထိုလူတစ္သိန္းကေယာက္စီက တစ္ေန႔ကို အမိႈက္တစ္ခုစီပစ္မည္ဆိုလွ်င္ တစ္ရက္ကို အမိႈက္တစ္သိန္းထြက္မည္။ ဆယ္ရက္ဆိုရင္ ဆယ္သိန္းျဖစ္ေနပါၿပီ။ထိုအမိႈက္ေတြကို စနစ္တက် ပစ္ခဲ့လွ်င္ အေၾကာင္းမဟုတ္၊ အလြယ္တကူပစ္ခဲ့လွ်င္ေတာ့ လမ္းေဘးမွာ အမိႈက္ေတြ မ်ားကုန္ၿပီေပါ့။
တစ္ေယာက္ခ်င္းစီက ကိုယ့္အမိႈက္ကို အမိႈက္ပံုးထဲ ထည့္လိုက္လွ်င္ ဘာမွ် အပန္းႀကီးမည္မဟုတ္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကားေပၚကလိုက္ၾကည့္ရင္းေတြးမိေတြးရာေတြ ေတြးေနမိသည္။ ဒီအမိႈက္ေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔နိုင္ငံရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာကို လက္ညိႈးထိုးေနသည္ဟု ခံစားရသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေလွာင္ေျပာင္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႀကံႀကံဖန္ဖန္ေတြးမိေနသလားေတာ့ မေျပာတတ္၊ ႏိုင္ငံတစ္ခုရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာဆိုတာႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ လက္တြင္းမွာ ရိွသည္မဟုတ္လား၊ ႏိုင္ငံသြားေတြက သူတို႕ႏိုင္ငံရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာကို ျမွင့္တင္ႏိုင္သည္။ သို႔မဟုတ္
ႏွိမ့္ခ်ႏိုင္သည္။ ေတြးေနတုန္းမွာပဲ ယာဥ္အကူက ေရသန္႔ဘူးခြံတစ္ခုကို လမ္းေပၚကို ကန္ခ်လိုက္တာ ေတြ႕လိုက္ရသည္။

No comments:

Post a Comment