Friday, January 18, 2013

အေရာက္သြားျခင္း

ပံုျပင္ေလးပါပဲ။
တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာမွာ အေျပးၿပိဳင္ပြဲတစ္ခု က်င္းပဖို႔ဖို႔ရိွပါတယ္။ ဆယ္ႏွစ္ေအာက္ ကေလးငယ္ေလးေတြကို
ယွဥ္ၿပိုင္ေျပးခိုင္းမွာ ျဖစ္တယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္ကလည္း အဲဒီေျပးပြဲမွာ ၀င္ေျပးမယ္လို႔ သူ႔ဖခင္ကို ေျပာတယ္။
သူက ၀င္အေျပးၿပိဳင္ဖို႔ကို သိပ္ကို တက္ႂကြေနခဲ့တယ္။ သူ႔အေဖကေျပတယ္။ `သား၀င္ အေျပးၿပိဳင္ခ်င္ ၿပိဳင္ပါ။အဲဒီလိုေျပးတဲ့အခါမွာ အရင္ဦးဆံုးလုပ္ရမွာက ပန္းတုိင္ကို အေရာက္ေျပးမယ္လုိ႔ သားစိတ္ထဲမွာ အရင္ဦးဆံုး ဆံုးျဖတ္ထားရမယ္။´
ကေလးက သူ႔ဖခင္ေျပာတကို သိပ္နားမလည္သလိုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူက `ဟုတ္ကဲ့´ လို႔ေျဖၿပီး ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ၿပိဳင္ပြဲစမယ့္ ေန႔ကို ေရာက္လာတာေပါ့။ အေျပးၿပိဳင္မယ့္ေနရာကို ၿပိဳင္ပြဲ၀င္မယ့္ ကေလးေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕
မိဘေတြ လာၾကတယ္။ ေစာေစာက ကေလးလည္း တက္တက္ႂကြႂကြနဲ႔ သူ႔ဖခင္ရဲ႕လက္ကို ဆြဲၿပီးေရာက္လာတယ္။
ေျပးပြဲစလို႔ ခရာမႈတ္လုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကေလးေတြအားလံုး ေျပးၾကတာ ေစာေစာက တက္ႂကြေနတဲ့ကေလးက
အနည္းငယ္းေျပးၿပီး လဲက်သြားတယ္။ သူ႔ရဲ႕ဖခင္က သူ႔သားေတာ့ ထႏိုင္ပါ့မလား စိတ္ပူသြားေပမယ့္ ထင္မွတ္မထား
ေလက္ေအာင္ပဲ ကေလးငယ္က လဲရာက ခ်က္ခ်င္းထၿပီးေျပးလိုက္တာ တတိယေနရာက ပန္း၀င္သြားတယ္။
ဆုခ်ီးျမွင့္ပြဲၿပီးေတာ့ ဖခင္က `သားက ေတာ္လိုက္တာ အေဖက သားကို မထႏိုင္ေတာ့ဘူးလုိ႔ထင္ေနတာ´လို႔ေျပာတယ္။
အဲဒီအခါမွာ ကေလးက `သားလဲက်သြားတာ သားရႈံးရမယ္လို႔ သတ္မွတ္ခ်က္မဟုတ္ဘူးလို႔ သားစဥ္းစားမိတယ္´
ၿပီးေတာ့ ေဖေဖေျပာခဲ့တဲ့ ပန္းတိုင္ကို ေရာက္ေအာင္ေျပးရမယ္ဆိုတာလည္း သားသေဘာေပါက္ခဲ့တယ္´ကေလးက
ဆက္ေျပာတယ္။ ဒီပြဲမွာ သားရတဲ့ ဆုက ပထမ မဟုတ္ေပမယ့္ ပန္းတိုင္ကို ေရာက္ေအာင္ေျပးခဲ့လို႔ သားေပ်ာ္တယ္ ေဖေဖ၊´
´ပန္းတိုင္ကို ဆက္မေျပးခဲ့ဘူးဆိုရင္ လဲက်တဲ့ေနရာမွာပဲ သား ရပ္ၿပီး ငိုေနမိမယ္ထင္တယ္´ ဖခင္က `မွန္တာေပါ့သားရယ္
အဓိကေရာက္ေအာင္သြားရမယ္။ ၿပီးရင္ ကိုယ္နဲ႔ထိုက္တန္တာ ရလိမ္မယ္ ´

သူရိန္ေသာ္တာ
jan 11-2013

No comments:

Post a Comment